31.10.2010- Wrocław, Hala Stulecia- SBB, Deep Purple

Piękny koncert. Deep Purple widziałem na żywo po raz trzeci, i o ile po ich zeszłorocznym występie we Wrocławiu można było mieć wątpliwości, tak teraz nie mam żadnych- następnym razem jak będzie ich można u nich zobaczyć, wybiorę się bardzo chętnie. Nawet jeśli nie będzie to trasa promująca kolejną płytę, chociaż wcale bym się na taką ewentualność nie obraził.

Pierwsze wrażenie- malutka ta Hala Stulecia. Nie tylko w porównaniu z naszą Areną, ale nawet ze katowickim Spodkiem i warszawskim Torwarem. Bardziej przypominała mi rozmiarami krakowską Halę Wisły. Raczej było dość tłumnie, chociaż nie mam pojęcie czy zapełniły się boki płyty, stojąc na środku nie bardzo można było tam dojrzeć.

SBB. Wprawdzie dostali tylko niecałe czterdzieści minut, ale za to jakie to były minuty! Tak mocno rockowych, i dynamicznych interpretacji w wykonaniu tria jeszcze nie słyszałem. Wcześniej się zastanawiałem, ale teraz na sobotni pełny koncert zespołu w naszej Dekompresji na pewno się przejdę. Nowej płyty wprawdzie jeszcze nie słyszałem, ale później będzie do tego okazja. Wrażenie robi gra obecnego perkusisty- Gabora Nemetha. Zdecydowanie rasowy rockman, i jego kanonady zapadają w pamięć. Jeśli ktoś ma wątpliwości co do obejrzenia ich na obecnej trasie- gorąco polecam.

Deep Purple. Już pierwsza piosenka pokazała jaki to będzie koncert. Panowie wychodzą na scenę, i zaczynają od „Hard Lovin’ Man”. Utwór nie grany bodajże od 1971 (sic!), a wykonanie ogniste, no i Ian Gillan w bardzo dobrej formie. Tylko tutaj jedna uwaga, dla ludzi, którzy ostatni kontakt z zespołem mieli przy „Made in Japan”- Gillan był w rewelacyjnej formie jak na swoje sześćdziesiąt pięć lat, i pamiętając, że w poprzednich latach różnie to z tym bywało. Pozostali również w świetnej formie. Steve Morse jak zawsze czarujący wszystkich swoimi partiami, podczas których uśmiech nie schodzi mu z twarzy, Don Airey szalejący na starym hammondzie, i nie strudzona sekcja Roger Glover- Ian Paice. Jak to jest, że ci starsi panowie potrafią zrobić taki energetyczny występ, tak naładować wszystkich wokół? Naprawdę będę szczęśliwym człowiekiem, jeśli będąc w wieku Gillana i spółki będę w stanie tylko z siebie dawać. Nawet jeśli to jest tylko godzina czterdzieści pięć minut. Ale za to jak intensywna.

Zagrany zestaw prezentował się następująco:

Hard Lovin’ Man
Things I Never Said
Maybe I’m a Leo
Strange Kind of Woman
Rapture of the Deep
Fireball
Silver Tongue
Contact Lost
When a Blind Man Cries
The Well Dressed Guitar
Almost Human
Lazy
No One Came
Perfect Strangers
Space Truckin’
Smoke on the Water
---
Hush
Black Night

Tak więc bardzo przyjemny zestaw. Jedyne czego mi zabrakło to „Sometimes I Feel Like Screaming”, ale absolutnie nie mogę narzekać. Sporo niespodzianek i smaczków (szczególnie widać to było po tym, że ludzie nie specjalnie wiedzieli co jest grane… Biedacy, pewnie nastawiali się tylko na „Highway Star”). Chociaż jeśli chodzi o setlistę, to jednak koncert ze Spodka w 2006 był lepszy, to jeśli chodzi o formę wykonawczą i energię, było co najmniej tak samo mocno. A sumie to najbardziej chciałbym usłyszeć set składający się wyłącznie z piosenek z "Purpendicular", "Abandon", "Bananas" i "Rapture of the Deep".

Oby więcej takich koncertów. Po czymś takim człowiek nie traci wiary w muzykę rockową.

Planowałem tam być, a teraz jeszcze bardziej żałuję, że jednak nie dotarłem

Tak się zastanawiałem kto w tym roku będzie w Dolinie Charlotty, a tu proszę: http://muzyka.interia.pl/wiadomosci/roc ... 1642577,46

W tym roku widzę mocno rockowo, bo będzie i UFO, i SAXON, ładny skład...