Premiera: 2007

Album został nagrany 25 października 2006 roku podczas koncertu w klubie Harmonie w Bonn w Niemczech

Ray Wilson – wokal, gitara
Uwe Metzler – gitara
Ali Ferguson – gitara
Lawrie MacMillan – bas
Ashley MacMillan – perkusja


1. Sunshine and Butterflies (5:46)
2. Sarah (4:02)
3. Fly High (5:16)
4. Constantly Reminded (5:06)
5. Gypsy (4:02)
6. Another Day (4:56)
7. Lemon Yellow Sun (4:26)
8. Taking Time (6:25)
9. She (5:05)
10. Adolescent Breakdown (3:28)
11. Some of All My Fears (4:18)
12. Footsteps (4:40)
13. Inside (5:57)
14. Fame (4:40)
15. Wake Up Your Mind (4:01)
16. Ghost (6:18)

Dziwi mnie, że w ani jednym temacie płytowym nie ma żadnej dyskusji. Użytkowników na forum niby mnóstwo, a gadać to nie ma komu

Jesli chodzi o Stiltskin Live - jeden, za to bardzo poważny zarzut. Dlaczego brzmienie tej płyty jest tak mało profesjonalne? Dlaczego brzmi ona jak pierwszy lepszy bootleg? Większość koncertowych płyt Raya brzmi dobrze (a swoją drogą cała masa ich, także nie wiem po co ), a ta - tak jak gdyby ją ktoś prosto z koncertu wyciągnął, 0 obróbki, 0 zbalansowania dźwięków, nic. Po pierwszym przesłuchaniu byłem bardzo zawiedziony. Koncert sam w sobie oczywiście broni się, jest świetny. No ale w takiej jakości to ja sobie mogę na youtubie muzyki posłuchać.

Petersky, to ma swoje uzasadnienie (btw. miło, że piszesz o tym, że brak dyskuji )
Ray nie przywiązuje zbyt dużej uwagi do płyt "live", ponieważ uważa, że ważniejsze są koncerty, na które powinni przychodzić ludzie i (nie oszukujmy się) ma rację. Co do tego, że brzmi jak pierwszy lepszy bootleg, nie mogę się zgodzić gdyż brzmi całkiem nieźle, choć wiadomo, mógłby brzmieć lepiej. I nie przesadzaj z tą jakością yt, są dobre nagrania np. Volkera ale nie wszystkie brzmią tak dobrze jak nagranie albumowe co do bootlegów, nagrania prosto z konsoli mogą brzmieć podobnie, bo nagrania albumowe również stąd się biorą (ale nie wszystkie!)

Płyta może nie brzmi najlepiej, ale to samo można powiedzieć o pozostałych koncertówkach. Tylko do "An Audience" nie można mieć zarzutu.

No cóż, to skoro się nie przywiązuje wagi do płyt live to po cóż je wydawać? Zwłaszcza, że jest ich parę

W swoim życiu przesłuchałem trochę koncertówek więc mniej więcej wiem czego można się po nich spodziewać Oczywiście nie oczekuję sterylnego, studyjnego brzmienia. Chodzi jedynie o właściwy balans, wyciszenie tego co niepotrzebne, nagłośnienie tego co potrzebne, nadanie muzyce naturalnego brzmienia. Takie właśnie An audience brzmi bardzo fajnie, to czemu z Live miałoby być inaczej?

Już mówię o co mi chodzi i skąd taka surowa ocena - otóż swego czasu (a w zasadzie do dziś ) miałem ochotę posłuchać w normalnej (takiej jak na She) jakości kawałków z The Mind's Eye. I cóż? Zamiast potęgi wgniatającej w fotel mam brzdąkające pitu pitu Jeszcze raz powtórzę - koncert świetny, ale samo nagranie, eee

Chyba żartujesz, audiofila nie widziałeś?

Ale też bez przesady w drugą stronę. To nie jest płyta która brzmi krystalicznie czysto i dynamicznie, ale nie można powiedzieć, że jest to "brzdąkające pitu pitu".

Obiektywnie, oczywiście, zapewne przesadzam Subiektywnie jednak nie mogę zdzierżyć tego, że koncertówka, która ze względu na setlistę i swój charakter jest dla mnie najciekaszą w dyskografii Raya, brzmi w zasadzie najgorzej.